Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 243 251 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

myśli...

poniedziałek, 31 października 2016 22:50

Pierwszy chłopak zostaje w sercu na zawsze, nawet gdy nas bardzo zranił i tak nadal go kochamy.
Kiedy piszę do Ciebie, tzn, że tęsknie za Tobą, a kiedy nie piszę, tzn, że chcę abyś to Ty tęsknił za mną
Bo w życiu rożnie bywa,
ale nie wolno się poddawać,
by moc wygrywać..
Nie udo­wad­niaj na siłę ni­komu, że jes­teś war­tościową osobą. Znaj swoją wartość – a mądry człowiek uj­rzy w To­bie dobro..


oceń
2
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

bezsilność

poniedziałek, 29 czerwca 2015 23:16

Twardy człowiek jest jak szyba z hartowanego szkła wytrzyma wiele ale jak się rozpadnie to na milion kawałków, których już nie będzie dało się pozbierać.

 

 


oceń
7
1

komentarze (1) | dodaj komentarz

...

niedziela, 25 stycznia 2015 21:08

Tęsknota.. –


oceń
5
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Obcy

sobota, 01 listopada 2014 21:31


oceń
6
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

jeszcze raz

niedziela, 15 czerwca 2014 12:51

Zmęczenie sięga zenitu. Ciężar tego co wisi na moich barkach jest niemal nie do podźwignięcia dla jednej osoby. Kiedy już przychodzi chwila, cisza w samotności czterech ścian zadaję sobie pytanie po co mi to wszystko? Może właśnie żeby nie mieć czasu na taką chwilę, która teraz przyszła. Mimo wszytko za chwilę, już, podźwignę się jeszcze raz póki całkiem siły nie opadły.


oceń
10
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

takie tam rozmyślania

czwartek, 06 lutego 2014 22:51


oceń
9
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

Smuteczek

niedziela, 08 grudnia 2013 22:21

Przepraszam
Że za dnia tylko ciemność dostrzec potrafiłem
Przepraszam
Że każdą prostą wykrzywiłem
Przepraszam
Że szydziłem z poważnego
Przepraszam
Że za dobro złem odpłacałem
Przepraszam
Że zawsze więcej mieć chciałem
Przepraszam
Że błędów w sobie nie widziałem
Przepraszam
Że wszystkich, oprócz siebie, zmienić się starłem
Przepraszam
Za zawiść, zazdrość, obłudę 
Przepraszam
Że tak często policzki zraszałem łzami
Przepraszam
Że uśmiechałem się tylko czasami
Przepraszam
Że krzywdy chowałem zbyt długo w swej pamięci
Przepraszam
Za dziwność, inność i zatopienie się w kontemplacje
Przepraszam
Za nienawiść i dotkliwe ciosy
Przepraszam
Że mój chód po kamieniach był bosy
Przepraszam
Choć sam nigdy nie wybaczałem
Przepraszam
Że nigdy nie przepraszałem...


oceń
10
0

komentarze (3) | dodaj komentarz

Lekarstwo dla duszy

poniedziałek, 11 listopada 2013 22:30

Potrzeba dużo czasu by wyleczyć się z miłości
dużo przejść by zagoić rany.
Potrzeba dużo czasu by nauczyć się mądrości
dużo wysiłku by nie pokochać owoc zakazany.

Czas jest lekarstwem naszej duszy
kiedy zakochaliśmy się po uszy
w kimś w kim nie wolno było
czas pomorze by cierpienie się skończyło.

Czas ukoi nasz ból i smutki
on lepszy od butelki wódki
od piwa czy szampana
czas pomoże by zagoiła się rana.

Gdy głęboka goi się powoli
ale wtedy jeszcze bardziej boli
dużo czasu trzeba będzie
by nie widzieć Ciebie wszędzie.

Wiem,że czas pomorze mi
byś nie wchodził w moje sny
Wiem,że czas wyleczy mnie
i w mych snach nie będzie Cię.


oceń
11
0

komentarze (5) | dodaj komentarz

ludzie nie zdają sobie sprawy, że poddają się tuż przed metą...

niedziela, 07 kwietnia 2013 22:11

Kiedy wróciłem do domu, żona podała kolację.
Wziąłem ją za rękę
i powiedziałem, że muszę jej coś powiedzieć. Usiadła i jadła w milczeniu.
Znów widziałem strach w jej oczach.

Nagle byłem przerażony, nie byłem w stanie
otworzyć ust. Ale musiałem jej powiedzieć
co myślę: chcę rozwodu. Żona
nie była porywcza i zdenerwowana, tylko
cichym głosem zapytała mnie o powód.

Chciałem unikać odpowiedzi na to pytanie.
to ją rozgniewało. Rozrzuciła wokół sztućce
i krzyczał na mnie, że nie jestem mężczyzną. Tej
nocy nie rozmawialiśmy już ze sobą. Płakała
przez całą noc. Wiedziałem, że
chce się dowiedzieć, co się stało z naszym małżeństwem, ale nie mogłem dać jej zadowalającej odpowiedzi: I
zakochałem się w Jane. Mojej żony już nie kocham.

Z głębokim poczuciem winy, przygotowałem
Kontrakt małżeński, w którym zaoferowałem jej nasz dom, samochód, i
30% naszej firmy. Przeglądnęła go
krótko, a następnie podarła go. Kobieta, z
którą spędziłem dziesięć lat mojego życia,
była mi obca. Było mi przykro, za jej czas i energię, które zmarnowała ze mną, ale
nie mogłem wrócić, zbyt mocno kochałem Jane.
Wreszcie wybuchnęła głośno na moich oczach
łzami, takiej reakcj się spodziewałem.
Te łzy dały mi jakoś poczuce ulgi.
Przez dłuższy czas myślałem nad rozwodem, miałem obsesję na punkcie tej myśli.
Teraz to uczucie jest jeszcze silniejsze
i byłem pewien, że jest to dobra decyzja.

Następnego dnia wróciłem do domu późno i zobaczyłem ją
siedzą przy stole coś piszącą. Byłem bardzo zmęczony tego
wieczoru, więc poszedłem bez kolacji prosto do łóżka. Wiele godzin spędzonych z Jane mnie wyczerpały.
Obudziłem się i zobaczyłem, krótko
że nadal siedzi przy biurku i pisze. To nie miało dla mnie znaczenia, więc odwróciłem się i natychmiast zasnąłem.

Rano dała mi swoje wymagania odnośnie
rozwódu: nie wymaga niczego,
jednak chce byśmy przez miesiąc żyli normalnie i udawali że nic się nie stało, zanim ogłosimy rozwód.
Powód był prosty: Nasz syn pisze za miesiąc
prace klasowe i nie chce go z naszym
zepsutym małżeństwem obciążać.

To mogłem zaakceptować. Ale poszła dalej:
Chciała, żebym sobie przypomniał, jak
w dniu naszego ślubu na rękach niosłem ją przez próg.
Chciała żebym codziennie z naszej sypialni do drzwi
wyjściowych nosił ją na rękach przez miesiąc.
Myślałem, że ona całkowicie oszalała.Lecz by nasze ostatnie dzień, były przyjemne
jak tylko było to możliwe, zgodziłem się.

Później powiedziałem Jane o warunkach
mojej żony. Roześmiała się głośno i
powiedziała, że to absurd. "Nie ważne co ona za sztuczki
zastosuje, musi zaakceptować rozwód, powiedziała "
i szydziła.

Po tym jak powiedziałem żonie, że
chce się rozwieść, nie mieliśmy
więcej kontaktu ciała. Więc nic dziwnego, że
w pierwszy dzień nieznane uczucie było, kiedy
niosłem ją na rękach. Nasz syn stał za nami i
oklaskiwał. "Tato trzyma mamę w rękach," radował się. Jego słowa mnie zraniły.
Od sypialni do drzwi salonu - Poszedłem
10 metrów z nią w moich ramionach. Powoli zamknęła
oczy i szepnęła do mnie: "Proszę nie mów naszemu
Synkowi o naszym rozwodzie. " skinąłem głową i
przygnębiające uczucie mnie napadło. Umieściłem ją w przedniej części drzwi. Poszła na
przystanek autobusowy w celu oczekiwania na autobus do pracy.
Jechałem sam do mojego biura.

Na drugi dzień wszyscy przyszło o wiele łatwiej. Pochyliła
głowę na mojej piersi. Czułem
zapach jej bluzki. Uświadomiłem sobie, że przez długi czas
nie dostrzegałem jej.
Uświadomiłem sobie, że nie jest już tak młoda, jak
był na naszym ślubie. Widziałem małe zmarszczki na jej twarzy, a także pierwsze małe szare
Włosy. Nasze małżeństwo nie przeszło na niej bez szwanku.
Przez chwilę, zadałem sobie pytanie, co za krzywdę jej wyrządziłem.

Kiedy w czwartym dniu wziąłem ją na ręce, zauważyłem,
że poczucie swojskości powstało ponownie.
To była kobieta, która mi dziesięć lat życia poświęciła.

Piątego dnia zauważyłem, że zaufanie wzrasta.
Nie powiedziałem Jane o tym. Z dnia na dzień, łatwiej było
mi ją nosić. Może mnie codziennie ćiczenie zrobiło silniejszym.

Pewnego ranka, widziałem ją, jak myślała,
w co się ubrać. Przymierzyła kilka stroi, ale nie mogła się zdecydować.
Potem powiedziała z westchnieniem: "Wszystkie
Ubrania są coraz większe. "Nagle
Zdałem sobie sprawę, że ona znacznie schudła.
Więc to był powód, że noszenie jej stało się łatwiejsze!

Nagle uderzyło mnie jak cios: Miała tak
wiele bólu i goryczy w swoim sercu!
Podświadomie pogłaskałem ją po głowie.

W tej chwili nasz syn i powiedział:
"Tato, to już czas, trzeba mamę z pokoju
przenieść ". było ważną częścią jego życia,
aby zobaczyć, jak tato mamę niesie na rękach z pokoju.
Moja żona powiedziała do naszego syna, żeby bliżej podszedł.
Gdy to zrobił, wzięła go w ramiona. Odwróciłem głowę, ponieważ obawiam się
zmienić zdanie w ostatniej chwili.

Wziąłem ją w ramiona i zaniósłem z sypialni przez salon do korytarzu.
Jej ręka opiadała na mojej szyi lekko. Trzymałem ją mocno w ramionach.
To było jak w dniu naszego ślubu.

Martwiłam się, bo waży mniej i mniej.
Gdy miałem ją w ostatnim dniu w ramionach prawie nie mogłem się ruszyć.
Nasz syn był już w szkole. Trzymałam ją i powiedziałem jej, że
zauważyłem, że w naszym życiu brakowało intymności.
Pojechałem do mojego biura i wyskoczyłem z samochodu nie zamykając go
- na to było brak czasu. Bałem się, że z każdym opóźnieniem mogę zmienić decyzję.
Pobiegłem po schodach.
Kiedy podszedłem, Jane otworzyła drzwi. "Przepraszam, ale nie chcę się już rozwodzić"
Powiedziałem.

Spojrzała na mnie zaskoczona i dotknęła mojego czoła.
"Czy masz gorączkę?" zapytała. Wziąłem jej rękę z mojego czoła i powiedziałem:
"Przykro mi, Jane, nie będę się rozwodzić.
Nasze życie małżeńskie było pewnie dlatego tak monotonne, bo
ona i ja nie docenialiśmy się, a nie dlatego, że nie kochamy się!
Dopiero teraz zdaję sobie sprawę, kiedy na naszym ślubie
prowadziłem ją przez próg, ślubowałem jej lojalność i wierność
dopóki śmierć nas nie rozłączy ".
Jane wydawała się nagle obudzić. Uderzyła mnie w twarz, trzasnęła drzwiami i wybuchnęła płaczem. Pobiegłem na dół i do kwiaciarni, która była na mojej drodze.
Tam zamówiłem bukiet dla mojej żony.
Ekspedientka zapytała mnie, co
napisać na kartce. Uśmiechnąłem się i napisałem, że
Każdego ranka będę nosić ją przez próg, dopóki śmierć nas nie rozłączy.

Kiedy przyjechałem po południu do domu, miałem uśmiech na ustach i bukiet
kwiatów w dłoni. Pobiegłem po schodach,
moja żona była w łóżku - moja żona nie żyje.
Walczyła miesiące z rakiem a ja byłem
zbyt zajęty z Jane na ogół żeby coś sobie uświadomić.
Wiedziała, że wkrótce umrze
i chciała mnie uratować od:
Negatywnego uczucia naszego syna do mnie.
Przynajmniej w oczach mojego syna, pozostanę kochającym mężem.

To te drobne gesty w związku, tak naprawdę mają największe znaczenie.
To nie dwór, samochód lub
Góry pieniędzy. Te rzeczy mogą rzeczywiście życie
wzbogacić, ale nigdy nie są źródłem
Szczęścia.

Więc masz trochę czasu by zrobić to dla partnerstwa.
To te małe akcenty dbają o bezpieczeństwo i poczucie bliskości.

Żyć w szczęśliwym związku!


oceń
9
1

komentarze (4) | dodaj komentarz

Jutro będzie już dobrze

sobota, 30 marca 2013 22:56

Od zawsze byłem inny. Ludzie powinni kochać kogo chcą. Chciałbym czuć się dumny z siebie jako istoty ludzkiej. Cieszyłem się kiedy wyjechałem. Czułem, że odniosę sukces. Chciałem żeby mnie zaakceptowano takim jaki jestem. Zastanawiam się jak to jest być ideałem? Coś ze mną jest nie tak. Co by mama zrobiła gdyby odkryła kim jestem? Za dużo myślę, to niebezpieczne. Powiedzieć prawdę? Komu? Czuję się tak jak bym stał na krawędzi urwiska i spoglądał w przepaść. Nie ma innej drogi. Boje się. Każdego dnia idąc spać powtarzam sobie, że jutro się obudzę i będzie już dobrze ale nic się nie zmienia. Teraźniejszość miesza się z przeszłością. To co we mnie tkwi to grzech. Nie wybrałem swoich niebieskich oczu tak jak nie wybrałem tego, że jestem gejem. Jeśli orzekniesz, że dziecko urodzone bez rąk jest wcielonym złem to co o sobie pomyśli dziecko urodzone bez rąk? Czasem mam wrażenie, ze jestem przeklęty, wpadam w otchłań bez dna. Czasami zwykłe przepraszam już nie wystarczy. Codziennie powtarzam sobie nie szukaj perfekcji. Naucz się żyć z myślą, że wady są częścią doskonałości. Jutro będzie nowy dzień. Obudzę się. Dziś to tylko zły sen?


oceń
11
1

komentarze (9) | dodaj komentarz

Cze­kaj na właści­wy mo­ment

czwartek, 14 lutego 2013 11:49


oceń
7
0

komentarze (3) | dodaj komentarz

Przełom Stycznia i Lutego wciąż taki sam…

poniedziałek, 04 lutego 2013 19:24

 

 

 

 

 

 

Wyobraź sobie, że mamy swój własny wehikuł czasu, ale jak to w życiu bywa często jest jakiś haczyk. Możemy wrócić tylko do tych dobrych chwil, które nas łączyły. Czy nadal chcesz zmienić przeszłość?


oceń
8
0

komentarze (8) | dodaj komentarz

Musisz po prostu zaakceptować to, że ludzie zostaną w naszym sercu, nawet jeśli nie będzie ich już w naszym życiu.

piątek, 25 stycznia 2013 22:58

"Chytra baba z Radomia"

niedziela, 23 grudnia 2012 17:37

„Póki nie zobaczyłem szału na punkcie Wigili na deptaku w Radomiu nie miałem nawet zamiaru tworzyć nowego wpisu przed końcem roku. O ile jestem przeciwny piętnowaniu mieszkańców rozszarpujących podarowane napoje (tym bardziej, kiedy pomyśli się o podaniu zimnych napoi bez kubeczków na grudniowym spotkaniu w plenerze), o tyle jednak sytuacja pokazana w kilku dostępnych w sieci klipach jest przezabawna w kontekście słów kolędy "poszli, znaleźli" sączących się w tle, a kreatywność internautów warta uwagi. Zaczęło się 16 grudnia 2012 roku, kiedy światło dzienne ujrzał ten film z Wigilii miejskiej w Radomiu. Podczas poczęstunku zorganizowanego z myślą o najuboższych tłum mieszkańców uzbrojonych w reklamówki oczyścił stoły w kilkadziesiąt sekund (co ważne, nie widać było przy stole zbyt wielu naprawdę potrzebujących). Mimo wielu osób w popłochu wręcz łapiących darmowy towar, w oko internautów wpadła kobieta sięgająca po ostatnią z trzech porywanych butelek z zapałem godnym Scrata - wiewiórki z "Epoki Lodowcowej" Starsza Pani ochrzczona pseudonimem "Chytra baba z Radomia", dzięki kolektywnym działaniom zapoczątkowanym przez fanpage "Nie znam się to się wypowiem" na Facebooku, zagościła już na wielu grafikach w sieci (oczywiście także w towarzystwie innych). Cóż, każdy potrzebuje lekkiego tematu na święta.”

 (zanim zaczniemy oceniać innych zacznijmy od siebie…)

Życzę wszystkim Wesołych Świąt!!!


oceń
5
3

komentarze (5) | dodaj komentarz

Życie jest gejem

poniedziałek, 05 listopada 2012 22:11

"Wszystkie historie są historiami o śmierci" - brzmi to dosyć aforystycznie: zwięzły wniosek i żadnej pracy, by odszukać realność. Ale doprawdy nie ma czasu na nic innego. Czas redukuje nas wszystkich do maksym. Śmierć obejmuje nas smutnym spojrzeniem i nadstawia ucha: w naszych dziurawych kieszeniach słychać stukot i brzęk aforyzmów - zbieranych po drodze kamyków, szkiełek, cacuszek... żałosny brzęk mydlanych baniek niesionych do grobu... i dalej. Śmierci to w ogóle nie dziwi. Śmierć nigdy nie chce nas z tego powodu uściskać, albo okazać jałowe współczucie, mówiąc: "Mój Boże, tylko tyle masz do pokazania, tylko tyle zdołałeś zgromadzić przez całe życie?".

Czas redukuje nas do maksym, do średnich, do przybliżeń. Nie ma już więcej czasu (o czym powiedziałby nam każdy ślimak, gdybyśmy zdołali zwrócić na siebie jego uwagę) do stracenia. Pociągi przetaczają nas z miejsca na miejsce, włączamy i wyłączamy światła, przechodzimy przez drzwi, myjemy głowy, namydlamy ciała, jesteśmy igraszką pogody, strachu, nudy i namiętności. Brakuje nam czasu. Kiedy zdajemy sobie z tego sprawę, trudno skoncentrować się na czymkolwiek innym. Wszystko się rozpada – jak często zauważano. Środek przestaje być sednem – nie teraz, nie w tych dniach. To, co robimy światu, to, co czynimy sobie, oraz fenomenalny brak materialnej prekluzji – wszystko to sprawia, że każda historia jest zbędna. Nie ma na nią czasu, nie ma na nią dość zdrowych zmysłów, brakuje dla niej współczucia. Historia to dekoracje. Historia jest jak starsza zapomniana siostra mieszkająca w odległym pokoju na poddaszu. Teraz Historia odeszła, żeby zostać sama. Pamiętamy Historię, jej siostrzaną obecność, pamiętamy ją jak kogoś wyczekiwanego? Teraz odeszła. Teraz został tylko Czas. Czas jest jak zdeformowany syjamski bliźniak, nie odcięty w szpitalu. Niewidoczny, ale niedający się oddzielić. Nierozłączny. Raz po raz wpada przez okno do domu, zaśliniony, umazany ziemią, z kamykami w kieszeni – młodszy z dnia na dzień. Czas wraca do matczynego łona. Jest szczęśliwy. Czekał przez tyle lat... 

Jest coś, co przeraża mnie bardziej od niewiedzy, jak skończy się ta historia...


oceń
7
0

komentarze (5) | dodaj komentarz

Trzeba tylko iść dalej.

wtorek, 09 października 2012 21:39

Niektórzy ludzie po prostu inspirują. Rozmawiasz z nimi, a w międzyczasie wyświetla ci się slajd obrazów, zdarzeń, zlepków słów, które dopasowujesz jak puzzle w jedną całość. Czasem odchodzą, zostawiając blask spojrzenia, z którego z taką łatwością to wszystko czerpałeś. Jednak wspomnienie nie wystarcza. Choć łudzisz się, że znów coś załomocze, trybiki zaczną pędzić w tamtą stronę, może będzie jak dawniej...

Niektórzy po prostu są na chwilę. Może najważniejszą w życiu. Może tę jedyną, do której będzie wracać się przez lata, nawet gdy pozostawione spojrzenie doszczętnie wyblaknie. Ci, którym zawdzięcza się choć jeden wers, są pomimo. 

Trzeba tylko iść dalej. Po inne spojrzenia. Po inne chwile. Po nowy początek. By nie zatracić w sobie chęci do czegoś, dzięki czemu jesteśmy, tacy jacy jesteśmy.

 


oceń
5
0

komentarze (9) | dodaj komentarz

tak, na dziś...

niedziela, 26 sierpnia 2012 15:56

Wiatr połamał kwiaty w dolinie :(

Chłopak złamał serce dziewczynie :(

Kwiaty odżyją, gdy maj powróci :)

Złamane serce nigdy nie wróci :/


oceń
6
0

komentarze (4) | dodaj komentarz

Dworzec PKS

czwartek, 10 maja 2012 0:12

09.05.2012, 23:00 Dworzec Główny PKS Radom perony… podjechał już autobus do Kłodzka. Siedzę, obserwuję najprawdopodobniej bezdomnego wybierającego z kosza na śmieci odpadki jedzenia. W duchu dziękuję Bogu za to jak wiele mi dał. Sięgając po papierosa zadaje sobie po raz kolejny pytanie dlaczego znów zacząłem palić, przecież już tak długo nie paliłem. Wciąż jestem taki sam. W pewnym momencie swojego życia powiedziałem sobie tak ma być i się zatrzymałem. Nic więcej nie ma. To bez sensu. Z każdym kolejnym dniem coraz bardziej czekałem na tą środę, która niebawem przyjdzie. Dziś się boję. Boję się tego, że za tydzień nie będę miał już na co czekać. Gdybym tylko potrafił cieszyć się jak ten bezdomny znalezionym odpadkiem życie stało by się łatwiejsze… 

 


oceń
6
1

komentarze (5) | dodaj komentarz

Na osłodę życia :)

sobota, 21 kwietnia 2012 18:53

Przygotuj dużą miskę 50g świeżych drożdży, 1/3szklanki cukru, cukier waniliowy, 1/3 szklanki oleju, ½ szklanki mleka, 2 jajka, 2,5 szklanki mąki tortowej, aromat waniliowy, startą skórkę z cytryny.

Wszystkie składniki włóż do miski w kolejności jak wyżej i odstaw w ciepłe miejsce na dwie godziny.

Wymieszaj wszystko tak aby była jednolita konsystencja, można dosypać jeszcze trochę mąki, ciasto będzie się kleiło i tak ma być :)

Wyłóż ciasto na blaszkę wysmarowaną tłuszczem i posypaną bułką tartą. Rozprowadź po całej blaszce.

Weź 3 jabłka pokrój w małe kawałki i powciskaj w ciasto można też dodać powidła będzie smacznie :)

Żeby zrobić kruszonkę potrzebne jest trochę masła, pół kostki wystarczy, niepełna szklanka cukru i mąki tortowej. Robimy kruszonkę i wysypujemy na ciasto.

Pieczmy ok. 35min.

Smacznego :)

 


oceń
4
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

:/

piątek, 03 lutego 2012 23:04

Istnieją dwa powody, które nie pozwalają ludziom spełnić swoich marzeń. Najczęściej po prostu uważają je za nierealne. A czasem na skutek nagłej zmiany losu pojmują, że spełnienie marzeń staje się możliwe w chwili, gdy się tego najmniej spodziewają. Wtedy jednak budzi się w nich strach przed wejściem na ścieżkę, która prowadzi w nieznane, strach przed życiem rzucającym nowe wyzwania, strach przed utratą na zawsze tego, do czego przywykli. Jednak istnieją w życiu sprawy, które - bez względu z której strony byśmy na nie patrzyli - są zawsze tak samo ważne dla wszystkich. Miłość jest jedną z nich. Kiedy powierzasz komuś coś, co jest dla Ciebie najważniejsze - swoje wnętrze. Kiedy pozwalasz mu przeniknąć przez bariery swojego skrępowania i dopuszczasz do tajemnic, o których inni nie mają zielonego pojęcia. Natomiast Twój rzekomy "przyjaciel" wchodzi do Twojej duszy, wnika w ciebie, a potem powoli niszczy i pali wszystko co zbudowałeś w swoim wewnętrznym malutkim domku... niszczy całą Twoją dobroć, twoje uczucia, wspomnienia, próbuje nastawić Cię przeciwko światu i przekonać Cię że jest on zły. Burzy wszelkie twoje zasady... Niszczy twoje meble, pali zdjęcia, rozbija naczynia... a gdy wracasz tam, to nie jest już Twój dom... to coś innego, obcego. Nie jest to już oaza spokoju, to wieczny niepokój, uczucie, że coś jest nie tak... Chcesz coś z tym zrobić, to przecież twój przyjaciel, nie miał złych intencji, prawda? nie mógł mieć... A jednak... Ból przychodzi później... Przychodzi gdy już wszystko się straciło... Już nic nie da się zrobić... twój mały zakątek jest splugawiony jadem najbliższej osoby... przez twoją naiwność... przez to że dałeś się oszukać... Przecież tak kochałeś ludzi... tak kochałeś świat... a najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że ta osoba nie ma żadnych wyrzutów sumienia... odchodzi nie spoglądając za siebie.. znika... a ty zostajesz wśród gruzów swojego dawnego świata.Z czasem przychodzi moment, że musisz wybrać, którą drogą iść, co i kogo ze sobą wziąć, wtedy wiesz i jesteś w pełni przekonany, że na ten czas to najlepsze rozwiązanie, stajesz się silny, pełen nadziei i wiary...z czasem jednak granica między tymi drogami drastycznie się skraca, odległość między nimi maleje i nagle okazuje się, że tak naprawdę łączą się ze sobą. to jest niepewność...dar od losu, który pozwala nam jeszcze raz, z perspektywy czasu przemyśleć wcześniej podjętą decyzję. Przeszkadzają nam w tym fałszywi przyjaciele, emocje i wspomnienia, które jak lustro odwracają rzeczywistość...Mimo to niepewność kiedyś musi się skończyć, drogi znów muszą się rozejść, a my znów musimy podjąć decyzję, mając nadzieję, że znów nie popełnimy błędu...


oceń
5
0

komentarze (5) | dodaj komentarz

Wciąż wracam .....Ma jakąś magiczną moc..dzieki której człowiek znów wierzy w prawdziwą miłość i ma siłę dalej brnąć.

niedziela, 30 października 2011 19:41


oceń
4
0

komentarze (3) | dodaj komentarz

Krok wstecz

niedziela, 25 września 2011 21:30

Krok wstecz i cala na przód. Ostatnimi czasy mało poświęcałem uwagi dla świata wirtualnego, który jest niemniej jednak dla mnie bardzo ważną odskocznią od codziennej egzystencji. Wywróciłem świat do góry nogami. Mój świat i nie tylko mój ale już nie nasz. Zerwałem kartki z kalendarza życia starego roku, rozpocząłem nowy. Dziś kiedy robię krok wstecz zastanawiam się nad tym czy słuszne robię.

 

Wczoraj rozpocząłem szkołę. Radość jaką czułem idąc na zajęcia jest nie do opisana.

 

A teraz kilka fotek naszych skarbów:

 

Ja też tak bardzo lubię spać :)

 

No cóż trzeba było kupić łóżko dla psa :)

 

A tu jak były małe i grzeczne teraz aktualne jest tylko były haha :)


oceń
4
0

komentarze (3) | dodaj komentarz

bezrozumne serce

środa, 31 sierpnia 2011 2:19

Jakiś czas temu pewna osoba powiedziała mi, że P jest najgłupszą osobą jaka jest na świecie, że pozwolił na to żebym odszedł. Oczywiście dostał za to zjeby jakim prawem ocenia kogoś kogo nie zna. Dziś kilka smsów sprawiło, że z moich oczu pociekły gorzkie łzy. Zatrzymałem auto spojrzałem na zdjęcie w portfelu. Pojechałem dalej. Przejechałem może kilkaset metrów jak zatrzymała mnie policja. Sprawdził dokumenty i zapytał czy coś mi się stało (patrząc mi w oczy). Mało myśląc odburknąłem, że gdybym chciał się wyspowiadać to bym poszedł do księdza… Oddał mi dokumenty i życzył szerokiej drogi. Jest szeroka, nawet bardzo. A teraz jestem na rozdrożu. Nie mogę zasnąć. Który to już raz?


oceń
5
0

komentarze (4) | dodaj komentarz

Chciałbym się obudzić i żeby się okazało, że to był tylko zły sen...

sobota, 30 lipca 2011 23:57

Ile dałbym by zapomnieć cię 
Wszystkie chwile te, które są na nie bo chce bo chce 
Nie myśleć o tym już zdmuchnąć wszystkie wspomnienia 
niczym zaległy kurz 
tak już po prostu nie pamiętać 
sytuacji w których serce klęka 
wiem 
nie wyrwę się chociaż bardzo chce 
mam nadzieje że to wiesz i ty. 


Znowu widzie ciebie przed swoimi oczami 
Znowu zasnąć nie mogę owładnięty marzeniami 
Wszystko poświęcam myśli, że byłaś kiedyś blisko 
Kiedy czułem Ciebie obok wtedy czułem że mam wszystko 
Tyle zostało po mnie tylko ty i setki wspomnień 
ile dałbym za to by móc o tym już zapomnieć 
teraz nie ma nas i nie chcę być tam gdzie ty jesteś 
znowu staniesz przede mną zawsze robisz mi to we śnie 
będę patrzył jak odchodzisz chociaż chciałbym się odwrócić 
będę myślał ile dałbym komuś kto by czas zawrócił 
kto by zatrzymał wskazówki tylko na ten jeden moment 
w chwili w której Cię poznałem 
poszedłbym już w drugą stronę. 


ref. 


To był sen na jawie, gdy marzenia się spełniały 
Wszystko takie realne chwile szybko tak mijały 
Tylko my zamknięci w czterech ścianach a tak w ogóle 
Ważna Ty byłaś obok a ja czułem się spokojny 
Pamiętasz jeszcze te dni całe miesiące 
Pamiętasz chcesz zapomnieć ja nie mogę wiem, że błądzę 
Snute kiedyś opowiastki ja, Ty i srebrna taca 
Kiedyś to nie przerażało już do tego nie chce wracać 
Aura zepsucia w powietrzu tracisz te pięćdziesiąt procent 
Chcę zapomnieć o tobie zatrzeć w pamięci te noce 
By odeszły w niepamięć chwile, które zwałem złotem 
Tamte chwile to tombak, bo już wiem, co było potem 


Moje myśli spiętrzone wokół jednej chwili 
Kiedyś ta krótka potrafiła czas umilić 
Teraz stojąc jakby obok wciąż się przyglądam 
Już nie cieszy jak kiedyś wspominam, myślę, dokąd zdążam 
Inne cele w życiu inne plany i pragnienia 
Musze wszystko pozmieniać tak jak czas wszystko zmienia 
To co było nie wróci wiem choć czasem mam nadzieje 
Po co mam, więc pamiętać ktoś by powiedział stare dzieje 
Wiem to 
Nie mogę zapomnieć jak było dobrze 
Wiem to 
Skończyło się mój własny pogrzeb 
Wiem to 
I proszę Boga nigdy więcej niech nie pozwoli na to 
by ktoś trafił w moje serce


oceń
5
0

komentarze (17) | dodaj komentarz

Jeśli zechcę mogę wszystko...

czwartek, 14 lipca 2011 9:49

Wczoraj pewna starsza kobieta powiedziała, że mam uśmiech w oczach : ) Podobno oczy są zwierciadłem duszy, coś w tym jest.


oceń
3
0

komentarze (15) | dodaj komentarz

Słowik i Róża (czyli o tym jak dużo kosztuje Miłość...)

niedziela, 19 czerwca 2011 19:54

- Powiedziała, że będzie ze mną tańczyć, jeśli jej przyniosę czerwoną różę - mówił chłopak - a tu w całym ogrodzie nie ma ani jednej czerwonej róży. Z gniazdka swojego na dębie słowik usłyszał te słowa i wyjrzał spoza liści zdumiony. - Ani jednej czerwonej róży w całym ogrodzie! - biadał chłopak, a piękne jego oczy zaszły łzami. - Ach, od jakichże małych rzeczy zależne jest szczęście ludzkie! Czytałem wszystko, cokolwiek uczeni napisali, przyswoiłem sobie wszystkie tajemnice filozofii, a oto całe moje życie będzie złamane przez brak czerwonej róży. - Oto nareszcie prawdziwy kochanek - odezwał się słowik. - Noc po nocy śpiewałem o nim, jakkolwiek go nie znalem; noc po nocy mówiłem o nim gwiazdom, a oto go widzę. Włos ma ciemny jak kwiecie hiacyntu, a usta czerwone jak róża, której pragnie, ale namiętność okryła jego lica bladością kości słoniowej, a troska przyłożyła pieczęć swą na jego czole. - Książe wydaje bal jutro wieczorem - szeptał chłopak - a moja ukochana też tam będzie. Jeśli jej przyniosę czerwoną różę, będzie ze mną tańczyć aż do świtu. Jeśli jej przyniosę czerwoną różę, będę ją trzymał w swych objęciach, ona oprze główkę na mym ramieniu, a dłoń jej spocznie w mej dłoni. Ale w całym tym ogrodzie nie ma czerwonej róży, wiec będę siedział sam, i ona nie zwróci na mnie uwagi. Przejdzie obok mnie obojętna, i serce mi pęknie z żalu. - Oto istotnie prawdziwy kochanek - rzekł do siebie słowik. - On przeżywa boleśnie to, o czym ja śpiewam. Co dla mnie jest radością, jemu sprawia ból. Zaiste, miłość jest dziwna, przedziwna. Cenniejsza jest od szmaragdów i droższa od cudnych opali. Nie można jej nabyć za perły i granaty ani tez sprzedać na targu. Nie kupują jej kupcy, i niepodobna jej też wymienić za złoto. Muzykanci będą siedzieć na swym podwyższeniu - mówił dalej chłopak - i będą grać na świeżo nastrojonych instrumentach, a moja ukochana będzie tańczyć przy dźwięku harf i skrzypiec. Będzie tańczyć tak lekko, że stopy jej zaledwie dotkną ziemi, a dworzanie w świetnych ubiorach będą się cisnąć do niej. Ale ze mną tańczyć nie będzie, ponieważ nie mogę jej dać czerwonej róży. - Rzucił się na trawę i ukrywszy twarz w dłoniach gorzko zapłakał. - Czemu on płacze? - spytała jaszczurka przebiegając koło niego. - Tak, dlaczego? - powtórzył motyl, uganiający się za promieniem słońca. - No, czemu? - szepnęła stokrotka do swej sąsiadki ciągnąć, łagodnym głosem. - Płacze z powodu czerwonej róży - objaśnił słowik. -Z powodu czerwonej róży? - krzyknęli. - Jakież to śmieszne! Słowik jednak zrozumiał powód troski chłopaka i siedząc w swym gniazdku na dębie, w milczeniu rozważał tajemnice miłości. Nagle rozpiął do lotu ciemne skrzydełka i wzbił się w powietrze i poszybował w stronę ogrodu. W pośrodku zielonego gazonu rósł piękny krzew różany, a gdy słowik go ujrzał, przyfrunął ku niemu i usiadł na jednej z gałązek. - Daj mi czerwona różę - prosił - a zaśpiewam ci najpiękniejsza moja pieśń. Ale krzew przecząco potrząsnął głową - Moje róże są białe - odparł. - Idź jednak do mego brata, co rośnie koło starego słonecznego zegara, a może on ci da, czego potrzebujesz. Wiec słowik frunął w stronę różanego krzewu, który rósł w pobliżu starego zegara słonecznego. - Daj mi czerwona różę - prosił - a zaśpiewam ci najsłodsza moja pieśń. Krzew jednak potrząsnął głową. - Moje róże są żółte - odparł. Idź jednak do mego brata, rosnącego pod oknem chłopaka, a może on ci da, czego potrzebujesz. I słowik frunął w stronę krzewu, co rósł pod oknem studenta. - Daj mi czerwona różę - prosił - a zaśpiewam ci najsłodsza moja pieśń. Krzew jednak potrząsnął głową. - Moje róże są czerwone - odparł - tak czerwone. Ale zima zmroziła mi żyły, mróz zwarzył pączki, a burza połamała gałązki moje, i nie będę mieć róż tego roku. - Jednej tylko róży czerwonej potrzebuje - prosił słowik - tylko jednej czerwonej róży! Czy w żaden sposób nie mógłbym jej dostać? - Jest jeden sposób - odparł krzew - ale sposób tak straszny, że nie śmiem ci powiedzieć. - Powiedz - prosił słowik - ja się nie przerażę. - Jeśli potrzebujesz czerwonej róży - rzekł krzew - musisz ją wyczarować pieśnią przy świetle księżyca i zabarwić własną krwią serdeczną. Musisz mi śpiewać z piersią wbitą na cierń. Całą noc musisz mi śpiewać, cierń musi się wdzierać w twą pierś, a krew twoja musi wpłynąć w me żyły i stać się moją. - Życie za jedną czerwoną różę, cena to ogromnie wysoka - zawołał słowik - bo wszyscy bardzo kochają życie. Przyjemnie jest siedzieć wśród zieleni i spoglądać na słońce w rydwanie ze złota i księżyc w rydwanie z pereł. Słodka jest woń głogu i słodki zapach dzwonków, ukrytych w dolinie, i wrzosu, co kwitnie na wzgórzu. Ale miłość lepsza jest od życia, a czymże jest serce ptaka w porównaniu z sercem człowieka? Słowik rozpostarł do lotu swe ciemne skrzydełka i wzbił się w powietrze. Jak cień przemknął ponad ogrodem i jak cień przeleciał ponad gajem. Chłopak tymczasem ciągle jeszcze leżał na trawie, jak go był pozostawił, a łzy nie zaschły wcale w jego pięknych oczach. - Bądź dobrej myśli - zawołał słowik - bądź dobrej myśli, gdyż będziesz miał czerwona różę. Wyczaruje ją pieśnią przy świetle księżyca i zabarwię własną krwią. A w zamian żądam od ciebie tylko tego, abyś był prawdziwym kochankiem, albowiem miłość mędrsza jest od filozofii, pomimo że ta jest tak mądra, i silniejsza od potęgi, mimo że ta jest tak silna. Chłopak przestał wpatrywać się w trawę i słuchał nie rozumiejąc, co mu słowik mówi, gdyż rozumiał tylko to, co napisane w księgach. Dąb jednak zrozumiał i zasmucił się, będąc szczerze przywiązany do słowika, który usłał gniazdko w jego gałęziach. - Zaśpiewaj mi ostatnią pieśń - szepnął. - Będzie mi bardzo samotnie po twym odlocie. Więc słowik począł śpiewać dla dębu, a głos jego był tak piękny jak nigdy dotąd, może dlatego że śpiewał po raz ostatni swemu staremu przyjacielowi. Gdy skończył swą pieśń, student dźwignął się z trawy i wyjął z kieszeni notes i ołówek. - Formę opanował - mówił do siebie odchodząc z gaju - tego mu odmówić niepodobna, ale czy ma również uczucie? Obawiam się, że tego mu brak. Nie umiałby się poświęcić dla innych. Myśli tylko o śpiewie, a każdemu wiadomo, że sztuka jest egoistyczna. Gdy księżyc zaświecił na niebie, słowik przyfrunął do różanego krzewu i pierś przycisnął do cierna. Przez cała noc śpiewał z piersią opartą o cierń, a zimny kryształowy księżyc spłynął na skraj horyzontu i słuchał. Przez cała noc słowik śpiewał, a cierń coraz głębiej wbijał się w jego pierś, z której wraz z krwią uchodziło też życie. Śpiewał najpierw o narodzinach miłości w sercu młodzieńca i dziewczyny. A na najwyższej gałązeczce różanego krzewu rozkwitała cudowna róża, listek za listeczkiem, w miarę jak pieśń nowa następowała po pieśni przebrzmiałej. Róża była początkowo blada jak mgły wiszące nad rzeka - i srebrna jak skrzydła zmierzchu. Niby cień róży w srebrnym zwierciadle. Ale krzew nalegał na słowika, aby mocniej przytulił się do ciernia. - Mocniej się przytul, słowiczku, inaczej dzień nastanie, zanim róża się rozwinie. Więc słowik mocniej przytulił się do ciernia, a śpiew jego potężniał z każdą chwilą, gdyż śpiewał o narodzinach miłości w duszy mężczyzny i kobiety. Delikatny cień purpury zabarwił płatki róży. Ale cierń nie dotarł jeszcze do serca, więc i serce róży pozostało białe, bo tylko krew słowika zdolna jest zabarwić purpurą serce róży. A krzew nalegał na słowika, by się mocniej przytulił do ciernia. - Mocniej się przytul, słowiczku jeszcze mocniej. Więc słowik mocniej przytulił się do ciernia, aż cierń dotarł do serca, przeszywając je ostrym bólem. Gorzki, gorzki był ból słowika i coraz mocniejszy jego śpiew, śpiewał bowiem o miłości ukoronowanej śmiercią, o miłości sięgającej poza grób. I cudowna róża stała się szkarłatna, jak purpura wschodzącego słońca. Szkarłatny był wianek płatków i szkarłatny rubin serca. Ale głos słowika słabł z każdą chwilą i skrzydełka poczęły trzepotać, a mgła przesłoniła mu oczy. Coraz słabiej brzmiał jego śpiew, a śpiewak coraz wyraźniej czuł, że go coś dusi w krtani. Wtedy wydobył z siebie melodię najgłębszą. Biały księżyc ją usłyszał i, zapominając o świecie, przystanął na niebie zasłuchany. Czerwona róża usłyszała i cała zadrżała dreszczem ekstazy rozchylając czerwone listeczki na chłód poranka. Echo poniosło pieśń ku swym purpurowym jaskiniom w górach, budząc śpiących pastuchów. Popłynęło ponad trzciny nadbrzeżne, a te poniosły jej zew ku morzu. - Patrz, patrz - krzyknął krzew - oto róża skończona. Słowik jednak nic już nie odpowiedział, bo leżał martwy w bujnej trawie, z przebitym sercem. A w południe chłopak otworzył okno i wyjrzał na ogród. - Cóż to! - krzyknął. - Jakiż szczęśliwy traf! Czerwona róża. Nigdy w życiu nie widziałem podobnej. Jest tak przecudna, Że najpewniej musi mieć długa łacińską nazwę. - I, wychyliwszy się z okna, zerwał kwiat. Następnie chwycił kapelusz i pobiegł do domu profesora trzymając w ręku czerwoną różę. Córka profesora siedziała przed domem, zwijając na szpulkę błękitny jedwab, a u nóg jej leżał mały piesek. - Przyniosłem ci czerwona róże - zawołał chłopak. - Oto róża tak czerwona jak żadna inna na całym świecie. Dziś wieczór będziesz ją nosić przy sercu. Ona ci powie, jak bardzo cię kocham. Czy zatańczysz ze mną? Ale dziewczyna zmarszczyła brew. - Zdaje mi się, że kolor ten nie będzie się zgadzał z moja toaleta - odparła - zresztą siostrzeniec szambelana przysłał mi prawdziwe klejnoty, a każdy przecież wie, że klejnoty są znacznie droższe od kwiatów. - Więc to tak! Zaprawdę, jesteś pani bardzo niewdzięczna! - wybuchnął oburzony chłopak. -I rzucił różę na ulice, aż potoczyła się do rynsztoku, gdzie ją zmiażdżyło koło przejeżdżającego właśnie wozu. - Niewdzięczną! - zawołała dziewczyna. - Co za brutalność! Zresztą, czym pan jesteś właściwie. Zwykłym studentem. Ba, wątpię nawet, czy masz srebrne sprzączki przy trzewikach jak siostrzeniec szambelana. - Rzekłszy to, zerwała się z krzesła i weszła do mieszkania. - Cóż za idiotyzm ta miłość - mówił do siebie chłopak wracając do domu. Oskar Wilde


oceń
2
0

komentarze (8) | dodaj komentarz

CHMURA I WYDMA

niedziela, 05 czerwca 2011 16:18

Podczas burzy na środku Morza Śródziemnego narodziła się chmura. Nie miała jednak czasu tam dojrzeć, gdyż wiatr zaczął spychać wszystkie chmury w kierunku Afryki. Gdy dotarły nad kontynent, zmienił się klimat. Na niebie zajaśniało gorące słońce, a poniżej rozciągały się złote piaski Sahary. Wiatr chciał je przenieść na południe, w kierunku dżungli, gdyż nad pustynią prawie nigdy nie pada deszcz. Młoda chmura, wzorem młodych ludzi, postanowiła poznać świat i odłączyła się od rodziców i starszych przyjaciół. - Co ty robisz? – zaprotestował wiatr. – Pustynia jest wszędzie taka sama! Wracaj do szeregu, wszyscy zmierzamy do Afryki, gdzie są góry i przepiękne drzewa. Jednak młoda chmura nie posłuchała go, gdyż z natury była niepokorna. Powoli schodziła ku ziemi, aż osiadła na lekkim, przyjaznym wietrze unoszącym się nad złotymi piaskami. Długo spacerowała, aż zauważyła uśmiechającą się do niej wydmę. Spostrzegła, że wydma także była młoda, niedawno usypana przez wiatr. W jednej chwili zakochała się w jej złotych włosach. - Witaj – powiedziała. – Jak ci się wiedzie tam w dole? - Żyję wśród innych wydm, słońca, wiatru i karawan, które tędy przechodzą. Czasem jest straszliwie gorąco, ale da się wytrzymać. A jak ci się żyje tam w górze? - Tutaj też jest słońce i wiatr, ale za to mogę przechadzać się po niebie i poznawać świat. - Moje życie jest krótkie – poskarżyła się wydma. – Gdy wiatr wróci z dżungli, zniknę. - Bardzo cię to martwi? - Wydaje mi się, że nikomu nie jestem potrzebna. - Ja czuję to samo, bo gdy zawieje nowy wiatr, polecę na południe i zamienię się w deszcz. Taki mój los. Wydma zawahała się, po czym spytała: - Czy wiesz, że tu na pustyni deszcz nazywamy Rajem? - Nie przypuszczałam, że mogę zmienić się w coś tak wspaniałego – odparła z dumą chmura. - Słyszałam, jak stare wydmy opowiadają różne historie. Mówią, że po deszczu obrastają nas zioła i kwiaty. Mnie to nigdy nie spotka, deszcz rzadko pada na pustyni. Tym razem zawahała się chmura, lecz po chwili uśmiechnęła się szeroko: - Jeśli chcesz, mogę okryć cię deszczem. Kocham cię i chcę z tobą zostać na zawsze. - Kiedy zobaczyłam cię na niebie, też się w tobie zakochałam – odparła wydma. – Ale jeśli zmienisz swoją piękną białą czuprynę w deszcz, umrzesz. - Miłość nigdy nie umiera – powiedziała chmura. – Ona się zmienia, a ja chcę pokazać ci Raj. I chmura zaczęła pieścić wydmę małymi kroplami. Długo były razem, aż pojawiła się tęcza. Następnego dnia wydmę obsypały drobne kwiaty. Sunące w stronę Afryki młode chmury myślały, że tu zaczyna się dżungla, której od dawna wypatrywały, więc zostawiały parę kropel. Po dwudziestu latach wydma zmieniła się w oazę, użyczającą podróżnym cienia pod drzewami. A wszystko dlatego, że któregoś dnia pewna chmura nie zawahała się poświęcić życia z miłości.


oceń
3
0

komentarze (11) | dodaj komentarz

W pułapce myśli...

piątek, 27 maja 2011 22:16

a kiedy potrzebuje wsparcia, nikogo obok mnie nie ma...


oceń
2
0

komentarze (12) | dodaj komentarz

Złudna nadzieja

czwartek, 19 maja 2011 11:26

...Dopiero przybyłem.

Powiedź więc, że się stęskniłeś.

To raczej Ty stęskniłeś się za mną
Za moimi pieszczotami i czułymi słówkami
Za moim dotykiem i erotycznym wabikiem
Za moją bliskością i osobowością
Czy juz za mną szalejesz? Czy nadal tylko się śmiejesz?

Ani się śmieję, ani szaleję. Wciąż kocham Jego.

 


oceń
4
0

komentarze (8) | dodaj komentarz

Śmiejcie się ze mnie że jestem inny, ja się śmieje z was że wszyscy jesteście tacy sami!

poniedziałek, 02 maja 2011 13:03

Wiecie jak smakuje szczęście? Jest pyszne ale jednocześnie nie można się nim nasycić, bierzesz kawałek, drugi i trzeci i kolejny i wciąż prosisz o więcej. Nie, to nie pazerność, to potrzeba. Ktoś kiedyś mi napisał:

Czy masz marzenia?
Chłopie powiedz, czy masz marzenia?
Czy ty naprawdę masz marzenia?

Bo jeżeli nie masz marzeń...
Bo jeżeli naprawdę nie masz marzeń,
To nigdy ci się one nie spełnią!

Ale jeżeli masz marzenia,
to powiedz, czy masz je gdy siedzisz
w fotelu przed telewizorem
i patrzysz na piękne samochody?

To nie są marzenia.
To są tylko mrzonki,
Bo prawdziwe marzenia nie dają
Siedzieć w fotelu...

Miałem takie marzenie, zakazane marzenie żeby czuć się jak zwykły człowiek, przejść przez ulice trzymając kogoś kogo kocham za rękę i żeby to nikogo nie dziwiło, żeby nikogo to nie raziło jako coś niestosownego, kontrowersyjnego, rażącego. Miałem takie marzenie żebym to ja czuł się wtedy naturalnie, normalnie. To tylko marzenie. Kiedy się spełniło przestało być marzeniem. Jak smakuje szczęście? Nie znam słowa, którym można nazwać smak szczęścia. Mogę jedynie je porównać, że jest niczym zakazane marzenie, które nigdy miało się nie spełnić, a spełniło się.

Majka napisała mi, że „Przyjacielem jest ten kto pierwszy przychodzi i ostatni odchodzi” to tak jakby porównać radość i smutek. Zawsze musi być najpierw radość, bo żeby było gorzej musi być najpierw lepiej. Zawsze też ostatnia odchodzi radość bo na zawsze zostaje w głębi serca i pamięci. Za to smutek jest ulotny jak dym z porannego papierosa.

Dawno temu Majka Jeżowska śpiewała dla dzieci wspaniałą piosenkę, wspaniałe słowa:

Dokąd biegną sny gdy mija noc?
Gdzie czekają, aż je znajdzie ktoś?
Uuu - czy w prawdę się zmieniają?

Zamknij oczy i do siedmiu licz
Raz na jakiś czas, więc może dziś
Uuu - marzenia się spełniają!

Ref. Marzenia się spełniają
Tylko stale, stale myśl o nich myśl
Wszystko, co tylko chcesz
Może się zdarzyć dziś!
Marzenia się spełniają
Tylko mocno, mocno, mocno w nie wierz
Ściskaj kciuki co sił, oczy zamknij też...

To nie ważne ile liczysz lat
Każdy przecież ma swych marzeń świat
Uuu - sny tajemnice znają...

To nie żaden wstyd uwierzyć raz
Ze czarodziej sfrunie prosto z gwiazd
Uuu - marzenia się spełniają!

Ref. Marzenia się spełniają...

Usiądź obok mnie i razem znów
Sprawdźmy, że naprawdę chcieć to móc
Uuu - choć wszyscy to już znają!

Ref. Marzenia się spełniają
Tylko stale, stale myśl o nich myśl
Wszystko, co tylko chcesz
Może się zdarzyć dziś!
Marzenia się spełniają
Tylko mocno, mocno, mocno w nie wierz
Ściskaj kciuki co sił, oczy zamknij też...
Tylko trzymaj kciuki co sił, oczy zamknij też...

 


oceń
3
0

komentarze (24) | dodaj komentarz

List do wymyślonego Przyjaciela

poniedziałek, 25 kwietnia 2011 23:32

Przyjacielu!

Ty jak promień świecy

rozświetlasz mrok.

Kiedy płaczę,szlocham

i gdy świat kocham,

jesteś przy mnie...

Milczysz.Nie krytykujesz,

nie pocieszasz,

nie dajesz bezużytecznych rad...

Po prostu jesteś.Ze mną

i zawsze po mojej stronie.

Przyjacielu!

Jesteś mym spokojnym portem

na wzburzonym morzu istnienia.

Pozwalasz na oddech,

wspierasz w postanowieniach...

Przyjacielu!

Bądź ze mną zawsze,

aż do dnia ostatecznego Zbawienia...


Twój nieistniejący Przyjaciel.


oceń
3
0

komentarze (12) | dodaj komentarz

Święta

sobota, 23 kwietnia 2011 12:35

No i się zaczął kolejny dzień.

Patrzę na ludzi z boku zabiegani zapominają o tym po co to robią, jaki jest w tym cel, czy jest w tym cel?

W myślach coraz więcej niepewności, zwątpienia, rozczarowania już nie ma, skończyło się, minął jego czas.

Znów przed tymi świętami praca stała się całym moim życiem, lubię takie życie. Nie ma czasu na niepotrzebne myślenie co dalej, nie ma czasu na nic innego poza pracą. Mam dobrą pracę teraz to wiem, doceniam. Męczy mnie, wyczerpuje i fizycznie i psychicznie dlatego to praca wprost wymarzona dla mnie.

Ludzi dookoła jakby coraz mniej, kłamstwa coraz więcej, to męczy, strasznie męczy.

Przyszła wiosna moje gołębie odchowały już pierwsze młode. Zeberki zniosły pierwsze jajka. Za dwa tygodnie jeśli będzie wszystko dobrze doczekają się sześciu małych piskląt.

Za chwilę Święta!!!

Czas obfitości, pazernego obżarstwa. Oby tylko pazerność nie pożarła nas…

Wesołych...


oceń
3
0

komentarze (6) | dodaj komentarz

Życie

wtorek, 29 marca 2011 20:59

Czarne chmury zawisły nad moim niebem. Wciąż są ludzie, którzy ode mnie czegoś oczekują, chcą, żądają. A ja chcę uciec od tego jak najdalej. Niedzielne imieniny mamy, słowa ojca skierowane chyba po raz pierwszy do mnie, wróć my tu na Ciebie czekamy… Dlaczego nikt nie zapyta czego ja chcę? Dlaczego? Próba pozbierania myśli, sen, zapomnienie.

Telefon do przyjaciółki nie odpowiada… dziś go wyłączyłem chcę mieć kilka dni spokoju od pracy. Kiedy znów zaświeci słonce? Przecież tylko jedno nie udało mi się w życiu, życie.

 


oceń
3
0

komentarze (15) | dodaj komentarz

Pozazdrości mi ten kto tu zagości :) bo przecież mam skarb :)

piątek, 25 marca 2011 11:50

Jest taki ktoś bardzo daleko na końcu świata gdzie słońce tuli się do snu.
Jest taki ktoś kto serce me oplata i trzyma na uwięzi tylko dla siebie.
Jest taki ktoś kto radość daje mi co dnia w zamian nie żądając nic.
Jest taki ktoś kto serce ma jak skarb a serce to daje mi.


oceń
3
0

komentarze (9) | dodaj komentarz

Niech już będzie jutro.

niedziela, 20 marca 2011 0:50

Minął kolejny dzień. Jeden drugiemu podobny, nerwowy, bezcelowy. Po raz kolejny moja naiwność wzięła górę i postanowiłem zagrać w totka :) dlaczego nie? Przecież ludzie wygrywają. Wyobrażam sobie co wtedy czują, radość? Pewnie przez chwilę. Potem spokój bytu na jutrzejszy dzień. Nie powinno tak być, że radość można kupić ale tak jest, można. A co jeśli nie stać Cię na kupno radości? Trzeba ją stworzyć, zrobić z niczego. Ale ile więcej jest warta taka radość. Chciałbym żeby dziś było jutro, bo jutro zawita do mnie radość i nie będzie kupiona :)

 


oceń
3
0

komentarze (10) | dodaj komentarz

Jestem ojcem - też chciałbym tak powiedzieć...

czwartek, 10 lutego 2011 20:49

Dziś odniosę się do artykułu, który opublikowałem w poprzednim wpisie a właściwie do odczuć które zrodziły się we mnie po przeczytaniu jego, rozmowie z kilkoma osobami i własnymi myślami. Jak myślicie co w tym artykule szokuje? Matka chłopca? Jej zachowanie? Ojciec? A może homoseksualność Jędrka? A może nic? Może homoseksualność jest normalna? Jedna osoba powiedziała „to jest normalne bo tacy ludzie są”. Tak są. Czyli homoseksualność jest normalna. Homoseksualista, gej, czy pedał jak kto woli jest normalny. Pedofile też są i to że są też wystarczy żeby powiedzieć, że są normalni? Więc może poukładam swoje myśli w jedna całość. W zasadzie to myślę, że to nie jest normalne. Ale kiedy zaczynam się zastanawiać i myśleć nad tym to zobaczcie. Dajmy przykład jest związek nieważne czy to dwóch mężczyzn czy dwie kobiety. Kochają się mają warunki ku temu żeby wychowywać dziecko, szanują się itp. Itd. I teraz tak, powiedzmy, że mają to dziecko, zostało przez nich adoptowane choć tego się nie da zrobić. I Tu pytanie dlaczego? Bo to nie jest normalny związek! I tu zadaje pytanie dlaczego nie jest normalny? Najczęściej używane argumenty: „Jest to niezgodne z naturą”. To chyba najgłupszy argument padający zwykle jako pierwszy. Poszukajmy czegoś innego co jest niezgodne z natrą, a co jest w naszym życiu. Zaglądnij do kuchni jako pierwszej. Czy widzisz tam coś co jest nie zgodne z naturą? Podpowiem troszeczkę, niezgodne z naturą jest to, że w szafce masz puszkę z jedzeniem, którą możesz otworzyć za 3lata i spokojnie zjeść to co w niej będzie. Niezgodne z naturą jest to że człowiek produkuje sam ciepło zamiast żyć zgodnie z naturą i temperaturami jakie panują na zewnątrz, nie zgodne z naturą jest to, że spożywasz posiłki z paczki które posiadają postać proszku a ty nazywasz to jedzeniem. Całe twoje obecne życie które prowadzisz jest niezgodne z naturą, czy więc taki argument w ogóle powinien padać? Od wielu już lat człowiek nie żyje zgodnie z naturą, zaśmieca ją, zatruwa, nagina jej prawa i wykorzystuje. „NIE, bo nie” Taka odpowiedź skłania mnie do odwrócenia się na pięcie i zignorowania kogoś takiego. Płytkie, nic nie wnosi, niczego nie dodaje, niczego nie tłumaczy. Dialog z kimś kto używa takiego argumentu to bezsens. Należy unikać bezsensownych dialogów. „Bo dziecko będzie prześladowane w szkole” Kiedy dziecko jest prześladowane w szkole? Tylko wtedy, gdy inne dzieci biorąc przykład z dorosłych posługują się określeniami których nie rozumieją, a które słyszą w domu i wynoszą na podwórko. Jak ktoś mówi, że dziecko będzie prześladowane w szkole to wyobrażasz sobie dziecko w jakim wieku? Czy taki 6-latek w zerówce będzie w ogóle zdawał sobie sprawę, że dwie mamy lub dwaj tatusiowie to coś złego? Czy taki 15-latek w gimnazjum nie będzie znał argumentów na tych którzy spróbują go prześladować? Ostatecznie można zgłosić taką rzecz, w końcu mamy pewne ustawy, swoje prawa i każdy powinien je znać i szanować. „Bo dziecko wyrośnie na geja” Jeśli dziecko miało by czerpać wzór zachowań seksualnych od swoich rodziców to dlaczego są geje? Przecież we większości nasi rodzice to heteroseksualni partnerzy. A nawet jeśli dziecko wyrośnie na geja to co to zmienia. Jeśli będzie prawo do adopcji to ono też będzie mogło mieć dzieci. Najważniejsze by dziecko miało dobrych rodziców. „Bo taki związek to grzech” Ulubiony argument katolików. Od wieków katolicy narzucają swoje zdanie innym. Drogi krzyżowe, polowania na czarownice. Ile milionów ludzi zginęło przez prześladowania na tle religijnym, gdzie prześladowcami byli ci którzy głosili wiarę w Jedynego prawdziwego pozbywając się innowierców. Co dla mnie jest grzechem? Na pewno wyrządzanie krzywdy innym. Prawa katolickie nie są złe, to kościelna ich interpretacja jest niewłaściwa. Jak można miłować bliźniego swego jak siebie samego a zarazem nakładać ekskomunikę na innego człowieka bo popiera In-vitro. Grzechem jest to, że nie pozwala się na adopcję dzieci ludziom, którzy mogą być wspaniałymi rodzicami. Grzechem jest to ze odbiera się dziecku możliwość życia w lepszych warunkach, w lepszym otoczeniu. Argumentów jest wiele, nie każdy da się tak łatwo obalić, ale najczęściej powtarzają się te same. Ludzie niestety, ale rzadko myślą. Wolą powielać zdanie innych, to co słyszeli to akceptują bez zastanowienia, bez obiekcji. A życie nie jest takie proste. Jestem ojcem!! Też chciałbym tak powiedzieć. W przypadku lesbijek i zostaniem rodzicem sprawa jest prostsza, tak się przynajmniej wydaje. W przypadku gejów już nie koniecznie, ale okazja by zostać ojcem może się trafić…


oceń
3
0

komentarze (11) | dodaj komentarz

MÓJ SYN JEST GEJEM

wtorek, 08 lutego 2011 20:52

Matki homoseksualistów chcą żyć w cieniu. Wstydzą się. Czują się winne. Boją się odrzucenia. Na osiem proszonych o spotkanie zgodziła się jedna. Powiedziała: Przeszłam piekło, bo nic nie rozumiałam. Chcę pomóc innym matkom. Pierwsze podejrzenie. Jędrek ma 16 lat. Je dziemy we dwoje do Florencji. Nasze ma rzenie od lat. Galleria dell'Accademia. Dawid. Rzeźba z kararyjskiego marmuru dłuta Michała Anioła. - Najpiękniejszy posąg młodzieńca w świecie -mówię - co za artysta! Patrzę na syna. On stoi i stoi. Nieobecny. Bolą mnie nogi. Idę dalej, oglą dam dziesiątki obrazów, jego wciąż nie ma. Wreszcie biegnie, różowe policzki, nie patrzy na nic. - Mamo, nie widziałem nigdy nic tak pięknego. Ciało mężczy zny może być tak doskonale! Ja czuję skurcz żołądka. Wracamy. Popełniam pierwszy błąd. Opowiadam mężowi. Że czegoś się boję. Zarzucamy go py taniami. Może zrobiliśmy coś źle. Może poświęcaliśmy mu za mało uwagi. Może ja przytłoczyłam go miłością, tak długo czekałam na dziecko. Ojciec Jędrka jest dużo starszy ode mnie. Skoncentrowany na karierze. Wobec syna żadnych czułości. Taki męski twar dziel. Z Jędrkiem nigdy nie mieliśmy żadnych kłopotów. Mąż bierze Jędrka na rozmowę. Ale tylko krzyczy. Jędrek zapłakany. Mąż wściekły. - Nie mam czasu na bzdury. Nie chcę więcej słu chać tych twoich: „Syneczku, weź szalik, czy piłeś rano soczek". Po pełniam drugi błąd. Wycofuję się. Ojciec Jędrka postanawia wy korzenić zło w zarodku. Jest rok 1994. Jadą na weekend na wieś. Przedtem nie miał dla niego czasu. Teraz nagle wszystkie wolne dni spędzają we dwóch. - Mamy męskie sprawy - mówi mąż. Jędrek mdleje, bo ojciec każe mu zabić kurę na obiad. Postanawia go hartować. Z plecakiem w góry po schroniskach. Wędrówki w deszczu. Kąpiel w rzece wiosną. Jędrek z zapaleniem płuc ląduje w szpitalu. W gorączce krzyczy: „Mamo, ratuj". Eksperyment wychowawczy trwał rok. Powiedziałam: - Dość, nie będziesz mordował mi dziecka. - Więc mnie w to nie mieszaj. Urodziłaś pedała, to go sobie chowaj. Zabrał rzeczy. Nic nie wiedziałam o tym świecie. Artyści. Tancerze. Kolczyk w uchu, obcisłe spodnie, kręcą pupami. Myślą stale o seksie. Zmieniają partnerów raz po raz. Starsi uwodzą chłopców. Jędrek? Trochę za mocno zlewa się wo dą kolońską. Nie spotyka się z dziewczynami, bo lubi być ze mną. Przecież stale powtarza: z nikim nie jest mi tak dobrze jak z tobą, mamo. Nie, nie, mój Jędrek jest inny, normalny. Po prostu wrażliwy. Aż weszłam do jego pokoju. Uczył się z kolegą do egzaminu. Ja miałam w ręku talerzyki z ciastem drożdżowym. Właśnie upiekłam. Oni całowali się. Talerzyki w drobny mak. Zrobiło mi się niedobrze. Płakałam. Modliłam się. Krzyczałam i waliłam w poduszkę rękami. Wstydziłam się powiedzieć o tym komukolwiek. On nocami płakał w swoim pokoju. Nie umiałam pogłaskać go po głowie. Gdzieś wyczytałam, że mięso podnieca. Więc gotowałam mu jarzynki. Jadł. Nigdy żadnego protestu. Zaczęły mu krwawić kąciki ust. Przewrócił się w łazience. Miał zawroty głowy, ale nie skarżył się. Przytuliłam go. - Powstrzymaj się synku! Albo ożeń się z jakąś fajną dziewczyną. On tylko patrzył. Widziałam kiedyś cielaka, którego oddawano do rzeźni. Też miał takie oczy. Rozmawiać ciągle nie umieliśmy. Co mam robić? Kogo prosić o pomoc? Jak się zachować? Wobec przyjaciółek grałam. Zazdrościły mi: - Twój Jędrek, kto by pomyślał, maminsynek z bicepsa mi, masz szczęście, razem na święta wyjeżdżacie i na działkę. Opowiadałam o dziewczynach mojego syna. Dziewczynach z moich marzeń. Chodziłam po bibliotekach i czytelniach. Podobno wydano tłumaczenie z niemieckiego na ten temat, ale wyczerpane. Zadzwoniłam do telefonu zaufania. Młody głos: - Musi pani nauczyć się tolerancji. To wiedziałam. Ale jak?- Synku, czy mogę ci jakoś pomóc? - Nie wiem, mamo. Pojechaliśmy do seksuologa. Pytam:- Jak mam go leczyć? Jakieś hormony? Psychoterapia? Czy on z genów jest chory? - Pani syn jest zdrowy. Nie wymaga leczenia. Już ponad 20 lat temu, w roku 1973 Amerykańskie To warzystwo Psychiatryczne usunęło homoseksualizm ze spisu zaburzeń emocjonalnych. Nikt z nas nie wybiera swoich uczuć ani swojej seksualności. Jedni są prawo- inni leworęczni. - No dobrze, ale jak ja mam z tym żyć? - Skoncentrujmy się na chłopcu - powiedział - to jemu trzeba pomóc. Jakbym ja nie była żywym człowiekiem. Mój dramat nikogo nie obchodził. Żyliśmy pod jednym dachem. Ale dawna bliskość znikła. Syn zamknął się w sobie. Często gdzieś wychodził. Ja uczyłam się obojętności. Tak jakby „tego" nie było. O nic nie pytałam. Jak on żyje, czy ma jakiegoś przyjaciela. Potem, gdy poznałam inne takie matki, zobaczyłam, że reagujemy podobnie. Matka geja walczy. Udaje, że wszystko jest w porządku. Aktorka prawie doskonała. Przez jakiś czas albo przez całe życie zaprzecza rzeczywistości. Tego robić nie wolno. Ale skąd my mamy o tym wiedzieć? Tak utrwalałam w nim kłamstwo. Więc Jędrek otaczał się kobietami. Pilnował ważnych premier. Chodził ze mną albo jakąś odlotową laską. Jest przystojny, umie być czarujący. Zauważa sukienkę, zna się na modzie. Jego komplementy kobietę uskrzydlają. Męczyła go ta gra. Chyba był straszliwie nieszczęśliwy. Robił to dla mnie. To matka często nie pozwala dorosłemu dziecku spojrzeć w lustro i powiedzieć: jestem gejem, jestem hazardzistą, jestem alkoholikiem. Nie daje mu szansy, żeby siebie pokochał. Powiedział mi kiedyś: Mamo, zrobię wszystko, żebyś się mnie nie wstydziła. Chwyciłam się nadziei. Wertowałam jego kieszenie, szuflady w biurku, na pewno znajdę ślad dziewczyny. Znalazłam ze 40 tabletek dormicum. Oblał mnie zimny pot. Od rozstania z mężem nie chodziłam do kościoła. Uważałam, że nie zasłużyłam na takie zło. Dlaczego ja mam takiego syna? Jestem z chrześcijańskiej rodziny. Jędrek był ministrantem. No więc obraziłam się na Boga. Ale jak trwoga... Poszłam do spowiedzi. Usłyszałam tylko o grzechu i potępieniu wiecznym. - Nienawidzę Boga, nienawidzę, dlaczego mi to robi? - krzyczałam do przyjaciółki Kryśki. Jej też nienawidziłam, może dlatego, że mój syn ją lubił, byli razem dwa razy we Wspólnocie Taize. - Nie brzydzisz się, ty, chrześcijanko, mojego syna zboczeńca!? - chciałam ją zaszokować, wstyd mi teraz, ale wtedy wpadłam w histerię. Z samotności. Ze wstydu. Strachu. Bezradności. A ona spokojnie: - Homoseksualista nie jest zboczeńcem. Więc wiedziała. I milczała. Dlaczego? - Jędrek o to prosił. Znów poczułam się okropnie. Odrzucona. - Nie umiem być matką takiego syna, chcę mieć wnuki... chcę tulić je i czytać im bajki... - ryczałam chyba kwadrans. - Seksualność jest prywatną sprawą każdego z nas. Czyja kiedykolwiek pytałam ciebie, jak sypiasz z mężem? - Chcę po bożemu, żeby się ożenił, znam małżeństwa, które tak żyją. - Głupia jesteś - powiedziała tylko. Umówiła mnie na rozmowę z księdzem M. Był stary. Przypominał mi mojego ojca. Zupełnie się rozsypałam. Pogłaskał mnie po głowie. Ale w tym, co mówił, nie było sentymentów. - Wiele ludzi postanawia nie reagować na homoerotyczne uczucia homoerotycznym zachowaniem. To jest możliwe, choć trudne. Lecz decyzja należy do twojego syna, nie do ciebie. Powiedziałam, że Jędrek żyje w grzechu, jak twierdzi Kościół. - O obecności czy nieobecności grzechu syn twój sam będzie rozmawiał z Panem Bogiem. Nie ucz go kłamstwa. Rodzicielstwo to odpowiedzialność. l miłość bez warunków. To było przed świętami pięć lat temu. W Wigilię byliśmy sami. Zawsze wolałam być tylko z nim. Jakbym się bała świata. Dzielimy się opłatkiem. Ja milczę. Jędrek wzruszony. Taki duży, silny facet, klatka piersiowa jak katedra. Ale moje dziecko. Obejmujemy się jak dawniej. Sięgam głową do jego splotu słonecznego. On ciągnie nosem: - Mamo, staram się być dobrym człowiekiem. Dla ciebie, dla innych. Nie oszukuję, nie kradnę. Nikogo nie zabiłem. Dlaczego nie możesz zaakceptować mnie takiego, jaki jestem? Czy wszystko, czego nie rozumiem, jest złe? Poczułam, że strasznie go kocham. Nikt inny na świecie nie jest mi tak bliski. Dostałam miłość, która boli. Ale kto powiedział, że miłość to brak cierpienia? Jędrek żyje. Jest zdrowy. Nagle zapaliło się we mnie czerwone światełko. AIDS! (Najpierw odkryto u homoseksualistów, potem dopiero u narkomanów). Będę lękać się o mojego syna do końca życia. Chcę mu pomóc. Muszę wiedzieć więcej. Znów zaczęłam szukać. Wyłuskiwałam wszystkie filmy o uczuciu dwóch mężczyzn. Trafiłam do Lambdy, stowarzyszenia gejów i lesbijek. Dostałam propozycję wyjazdu służbowego do Nowego Jorku. Marzyłam od dziecka o tym mieście. Uzgodniłam z kolegą zamianę. Pojechałam do San Francisco. Już wiedziałam, że tam jest największe skupisko szczęśliwych gejów. Jedna trzecia społeczności. Na początku czułam się dziwnie. Same oryginały. Kolorowo i pachnąco. Ciągle ktoś się uśmiecha. Żadnej agresji. Tam poznałam Luizę. Francuzkę, która przyjechała do Ameryki wspierać swojego syna. Umierał na AIDS jego przyjaciel. Czy jej syn żyje z HIV? Nigdy o tym nie mówiła. Luiza, wesoła, bez wieku, ma w Prowansji winnice i wytwórnię wina. Różowe, orzeźwiające, wypiłyśmy razem parę butelek. - Tinquiete pas! Don't worry - jej ulubiony zwrot z mocnym „r". - Nie martw się. Syn gej to lepsza przyjaciółka niż córka. Nasi chłopcy rozumieją kobiece dusze, a córka to rywalka. Nie masz szans. Młoda, zgrabna, skóra różowa bez make-upu. Zwyczajny syn wsiąka w rodzinę żony, a matka zostaje sama. Ty i ja mamy obok siebie spodnie przez całe życie. Jak dobrze pójdzie, dwie pary. Może to prawda. Czytałam w „Gazecie Wyborczej" wspomnienia kochanka Waldorffa o spotkaniu z matką Jerzego. Podobno powiedziała: Witam drugiego syna w domu. Przyjaźnili się do końca jej życia. Z San Francisco przywiozłam synowi sweter. W kolorze lawendy. Fiolet to połączenie czerwonego i niebieskiego, dwóch kolorów: męskiego i kobiecego. Śmiał się. - Ale odlot! Czy obrączkę na mały palec lewej ręki też dostanę? Poduczyłam się w angielskim, gej to znaczy wesoły, akceptujący swoją seksualność. - Mamo, czy umiesz już powiedzieć: mój syn nie jest heterycki, jest gejem, kocham go. - Tak, synku, jesteś homoseksualistą i bardzo ciebie kocham. Mam za sobą długą, wyboistą drogę - pomyślałam. I szczerze mówiąc, wciąż nie chcę głośno wołać: jestem matką geja. Mam syna. On idzie swoją drogą, a ja swoją. Tak mi się wydawało. Wtedy zadzwoniła przyjaciółka Kryśka. Że dziennikarka „Twojego STYLU" chce pisać o takich matkach jak ja. Że nie chodzi o sensację, ale dobro innych kobiet. Powiedziałam: nie, i byłam wściekła, a więc wszyscy wiedzą? Co mnie obchodzą inne baby, mnie nikt nie pomagał. Styczeń 2001. Telefon. Łkający kobiecy głos w słuchawce. Z kilkunastu chaotycznych zdań orientuję się wreszcie, że to matka przyjaciela mojego syna. Ona i jej mąż dowiedzieli się właśnie, że Mariusz i Jędrek nie są kumplami. Że są kochankami. I chcą mieszkać razem. Była w szoku. Nie wierzyła. Płakała, obrażała mnie, wszystkich. Siebie. Przez to wszystko przeszłam. Krzyczała, że wyskoczy oknem. Sama zdumiona usłyszałam swój głos: - Cieszę, że mój syn umie kochać. Ma wielkie serce. Ja się tam mieszczę. Dwa psy z Palucha, stara kocica z wybitym okiem. I pani syn. Jestem zadowolona, bo on już nie musi być prawdziwym mężczyzną, twardzielem, który nie płacze i wstydzi się okazywania uczuć. Może być czuły, emocjonalny, delikatny, a także piękny i kolorowy. Pomogę pani też to zrozumieć. - Pani jest wariatką - usłyszałam. - Dlatego opowiedziałam pani swoje życie.

 

artykuł zaczerpnięty z nr 8 (133) magazynu "Twój Styl" z sierpnia 2001


oceń
7
0

komentarze (10) | dodaj komentarz

...

wtorek, 25 stycznia 2011 21:40


oceń
2
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Karol

wtorek, 14 grudnia 2010 11:03


oceń
3
0

komentarze (5) | dodaj komentarz

;)

niedziela, 21 listopada 2010 17:11

Prawdopodobnie nie zostałem poczęty tylko rodzice ściągnęli mnie z internetu. Robię ot tak to co inni robią tylko w snach a że nie zawsze wyjdzie to prosty fakt. Często zapominam, że istnieją granice rzeczywistości i sam tworze świat w którym żyje. Bo życie polega na wyborach a człowiek zaczyna rozumieć gdy zaczyna coś tracić...

czytała Krystyna Czubówna  :-D


oceń
3
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

[*]

poniedziałek, 01 listopada 2010 19:33
Dla tych, którzy byli mi bliscy, albo mogli być. 
oceń
2
0

komentarze (4) | dodaj komentarz

cisza

środa, 27 października 2010 21:54

Wczoraj wróciłem do pracy po chorobie i odpoczynku. Fakt, że jeszcze wcale nie powinienem wracać ale... szkoda gadać... Wieczorem włączyłem kompa i czekałem na rozmowę z Piotrkiem. Jakoś nie poszło tak jak bym chciał, wcale nie poszło... I. zrobiła mi kolację, dobrze mam z tymi dziewczynami hehe. Sprawdzała sobie międzyczasie jak jadłem coś na kompie. Napisał jakiś chłopak, wcześniej już pisał na portalu do mnie ale podchodzę do ludzi tam „poznanych" z dużym dystansem bo zazwyczaj chcą czegoś czego ode mnie nie dostanie żaden. Tym razem oczywiście było podobnie. Czasem jak mam humor nieco radośniejszy to staram się obrócić to w żart bo na ogół strasznie mnie to denerwuje. Już jakiś czas temu miałem sytuację po której miałem wykasować profil ale jakoś jeszcze został. Ale nie ma co się rozpisywać, przejdźmy do rzeczy oto nasza rozmowa: (dodam jeszcze, że była prowadzona w trzy osoby)

sfadf

23:06:31
siema
23:06:37
tu dębowe mocne
23:06:38
:)




Klon
23:07:17
siema tu iza co tam dębowe mocne
23:07:22
?????????????




sfadf 
23:07:51
iza ups pomyłka
23:07:58
nie znam izy




Klon
23:07:59
marcin je kolacje :)




sfadf 
23:08:00
pozdro
23:08:16
aaa
23:08:18
:)
23:08:29
to co z jego gg korzystasz ty niedobra
23:08:34
<nono>




Klon
23:09:23
czasami lubie kontrolować swojego chłopaka




sfadf 
23:09:42
nie wolno




Klon
23:09:55
jak to nie wolno trzeba
23:10:15
czasem warto nawet poczytać archiwum




sfadf 
23:11:44
jaaaaaa
23:11:52
to jest inwigilacja




Klon
23:12:11
jasne :P




Klon
23:23:28
siema
23:23:42
jesteś jeszcze?




sfadf 
23:23:48
dziewczyna Ci sprawdza gg??




Klon
23:23:55
czasem




sfadf 
23:23:58
o co chodziz tym
23:23:58
??
23:24:09
jak to mozliowe?




Klon
23:24:35
normalnie, jak zostawiłem włączonego kompa i gg to weszla poszperać




sfadf 
23:24:55
napisała że archiwum też spr




Klon
23:25:14
kasuje więc nic tam nie znalazła




sfadf 
23:25:37
a następnie nie wiem kto jest po tamtej stronie i nie mam pewności że to TY więc co tu napisac
23:25:39
:)
23:26:00
nie cche sie tu pawidz w dochodzenie więc pozdrawiam miłej nocki




Klon
23:26:11
spoko jak chcesz
23:26:38
możesz napisać na fellow to będziesz wiedział czy to ze mną rozmawiasz czy z Izą




sfadf 
23:27:30
a kogo TY szukasz prócz dziewczyny ?




Klon
23:28:00
nie szukam dziewczyny bo już mam




sfadf 
23:28:15
a kogo szukasz?




Klon
23:28:21
chłopaka




sfadf 
23:28:21
czy nie szukasz?
23:28:38
chłopaka jak masz dziewczyne po co Ci chłopak?/




Klon
23:28:49
do tego samego co dziewczyna




sfadf 
23:29:00
tylko seks?




Klon
23:29:00
;P




sfadf 
23:29:02
tak
23:29:03
??




Klon
23:29:22
niekoniecznie, do sprzątania, gotowania itp
23:29:39
:)




sfadf
23:30:01
taaa akurat nie wiem co Ty piszesz idę spać
23:30:09
to jest bezsensu




Klon
23:30:30
dobra sorki żarty sobie robię
23:30:43
a właściwie to robimy z Izką
23:30:45
:)




sfadf 
23:31:07
czyli to bnie jest Twoja dziewczyna tylko moze siostra
23:31:11
tak??




Klon
23:31:30
ona jest tolerancyjna i pozwala mi miec chłopaków czasem




sfadf 
23:31:56
a ja do tego stopnia nie ejstem i pisże pozdro




Klon
23:32:24
no spoko do tego trzeba dorosnąć
23:32:59
paaaaaa


No i tak to sobie pożartowaliśmy z biednego chłopaczka, który niepotrzebnie mi napisał w drugim zdaniu „znajomości" czy się umówimy... (zaznaczam, że pierwsze było cześć hehe).
Chociaż pośmialiśmy się trochę, potem nie mogłem zasnąć ale to już inna bajka...
Napiszę jeszcze jutro ciąg dalszy do tego co teraz powiedziałem. Dziś już nie mam siły jestem zmęczony i boli mnie serce.
Dobranoc

Tak jak obiecałem czas dokończyć co zacząłem. Nie będę się rozpisywał. Nie jestem zbyt wylewny, nie lubię rozmawiać. Co będzie, to będzie, nic na siłę i bezstresowo. Czego jestem pewien, to wolę nie mieć nikogo, niż spędzić życie z osobą, która jest tylko zaspokojeniem samotności...

 


oceń
3
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Maska

sobota, 16 października 2010 12:51

Znowu nie. Dzień za dniem mija tak samo dopada mnie zmęczenie. Historia lubi się powtarzać. Pozostała tylko praca, tylko no i oczywiście marzenia, których nikt nie jest w stanie mi odebrać. Wczorajszy dzień ukazał znów jakim jestem draniem, nie jedna osoba tak o mnie myśli. Kolejna osoba out... nie dajesz z siebie wszystkiego? Nie ma efektów? Nie jesteś jak ja? Nie możesz nadążyć? Skreślam Cię!!! Brutalne? Całe życie jest brutalne. Zostałem tylko ja i Iza Ona już wie po Tylku latach znajomości, że musi być najlepsza, nie ma wyjścia. Chciałem już z tym skończyć. Nie jest dobrze wymagać od kogoś czegoś małorealnego, przerastającego jego możliwości i siły. Tego ode mnie wymagają, tego wymagają żebym ja wymagał od innych. Dałem wypowiedzenie, nie przyjęli...

 

Coraz częściej dopadają mnie złe myśli i złe sny. Czasem budzę się w środku nocy wystraszony. To są bardzo złe sny. Podobno sny sprawdzają się na opak. Chciałbym tego, bardzo bym tego chciał. Egoista? Może. Jedna Basia wie o czym teraz pisze. A może nie wie... może już nie pamięta. Dziś leżę w łóżku, chory, mówiłem innym jak ich grypa łapała, a najważniejsze to nastawienie, ja sobie mówię: Nie mam czasu na to żeby chorować i nie choruję. Oczywiście żart, ale na prawdę działało aż do teraz... organizm przemęczony szybko się poddaje ale nie ja.

 


Wieczorem oglądałem film na TVN piękny, straszny. Chyba tak już jest, że ludzie różnie interpretują to samo. Nie powinno chyba to nikogo dziwić. Ja swoją interpretację oczywiście też miałem. Maskę też można pokochać jeśli się wierzy, że pod nią jest ktoś tego warty. A z czasem przestajesz chcieć wiedzieć kto pod nią jest, wystarczy wiara, bo przecież pokochałeś już maskę. 


oceń
3
0

komentarze (4) | dodaj komentarz

Trochę motywacji….

środa, 13 października 2010 21:37

" To prawdziwa radość życia poświęcić się celowi, który uznajesz za doniosły, być siłą natury zamiast roztrzęsionym, egoistycznym strzępem cierpień i utyskiwań, narzekającym, że świat się nie poświęca, by uczynić go szczęśliwym. Uważam, że moje życie należy do całej społeczności, i dopóki żyje, moim przywilejem jest czynienie dla tej społeczności wszystkiego, co mogę. Chciałbym być całkowicie wyczerpany, gdy będę umierał, gdyż im ciężej pracuję, tym dłużej żyje. Cieszę się życiem dla niego samego. Nie jest ono dla mnie małą świeczką, lecz olbrzymią pochodnią, którą dostałem na chwilę do potrzymania, i chcę, by płonęła jak największym blaskiem, zanim wręczę ją następnym pokoleniom".

George Bernard Shaw



oceń
3
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Nazwą mnie głupcem?

sobota, 25 września 2010 0:10
 

„Niektórzy ludzie spędzają ze sobą całe życie, choćby w myślach"



http://superchick.wrzuta.pl/audio/222XGp3SNge/hey_-_moja_i_twoja_nadzieja



Dziś znów musiałem zwolnić dwie osoby. Ludzie..., ten świat schodzi na psy... nic naprawdę nic nie pomoże. Koniec dla dwóch szansa dla dwóch (moja i Twoja nadzieja).
Znów dziś nie zasnę...


oceń
3
0

komentarze (6) | dodaj komentarz

[...]

czwartek, 02 września 2010 21:48

Bezużyteczny,
bezwartościowy,
niepotrzebny,
samotny,
załamany,
staczam się...


oceń
3
0

komentarze (7) | dodaj komentarz

My Imagination

sobota, 28 sierpnia 2010 14:03
Wieczorem wróciłem z pracy jak co dzień włączyłem komputer i zacząłem jeszcze pracować, zmęczony po kilkunastu godzinach pracy ale niestety jak trzeba to trzeba... Odezwał się do mnie już któryś raz z kolei ten sam chłopak coś mnie ruszyło i nie spławiłem go tym razem zacząłem rozmawiać. Rozmowa toczyła się sama swoim rytmem o muzyce o książkach, filmach. Wielu nieistotnych dla mnie sprawach i wielu istotnych. Potem oglądaliśmy film czas mijał nam w błogim spokoju, bez nerwów, stresu, napięcia presji czasu. Było tak jak by świat przestał istnieć. Godziny mijały jak sekundy, sekundy jak godziny, sam nie wiem jak można określić taki stan człowieka. W myślach miałem co jakiś czas słowa mojej szefowej „Zobaczcie co robią pedały..." Nagle zadzwonił telefon. Jego dźwięk podniósł by mnie z grobu. Podniosłem telefon na wyświetlaczu pojawił się napis Mój sklep, rozejrzałem się dookoła, byłem sam. Leżący na złożonej kanapie. Czyżby wracały czasy bezsenności aż do utraty świadomości? Przecież wcale nie byłem dziś w pracy, mam wolne i jest środek dnia...
oceń
3
0

komentarze (4) | dodaj komentarz

私はピーターあなたを愛して

niedziela, 11 lipca 2010 0:28
Miałem już tu nie pisać ale jakoś dziś jeszcze zrobię wyjątek z racji tego, że ten wpis będzie, że tak powiem inny... tak jak ten blog więc będzie tu a nie na drugim blogu. Siedzę i myślę kim jestem, dla kogo, po co i czy ma to jakieś znaczenie, że jestem. Chyba już czas, by ogarnąć się. Życie od zawsze dawało mi po dupie, czasem odnoszę wrażenie, że aż za nadto. Od dłuższego czasu szukam miejsca dla siebie, zaczynam poznawać samego siebie, jaki naprawdę w głębi jestem? Pozornie szczęśliwy ale tylko pozornie, bo czuje, ze czegoś mi brakuje. Żyje, mieszkam, pracuje ale nie czuje się spełniony. Nie mam problemu z wyrażaniem uczuć, emocji, a co ważniejsze nazywaniu rzeczy po imieniu. Z perspektywy czasu wydaje mi się, ze nie jestem złym człowiekiem, również nie uważam abym kogoś kiedykolwiek skrzywdził chyba ze nieświadomie. Jestem prostolinijny, nie owijam w bawełnę, staram się dobrze wypełniać swoje obowiązki, bywa ze stać mnie na więcej i bezinteresownie. Jestem normalny choć znajomi mówią, ze lekko zakręcony, na pewno uczuciowy, czasem niecierpliwy i nerwowy - nikt nie jest ideałem niezależnym, zaradnym życiowo. Czasem wydaje mi się, ze jestem zbyt dojrzały jak na swój wiek ale życie mnie tego nauczyło, ale czasami jestem dziecinnie spontaniczny, czasem się wymądrzam.
Potrafię dbać o związek jeśli kocham i troszczyć się o druga osobę. Potrafię być oddany i wierny i tego tez oczekuje. Jestem. A to definiuje mnie jako istotę żyjącą, myślącą, marzącą. Zbyt wiele jednak myślę, a to czasami bardzo przeszkadza. Gdzieś napatoczyło mi się coś takiego co fajnie odzwierciedla to jaki jestem:
Za mądry dla głupich
A dla mądrych zbyt głupi
Zbyt ładny dla brzydkich
A dla ładnych za brzydki
Za gruby dla chudych
A dla grubych za chudy
Za łatwy dla trudnych
A dla łatwych za trudny...
Kilka dni temu przyjaciółka powiedziała, że mi zazdrości. Zdanie wyrwane w trakcie rozmowy o niczym. Zapytałem czego? Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że wzroku. Powiedziała, że chciałby umieć tak patrzeć jak ja bo to wielkie szczęście. Dziś ja pytam czy to szczęście? Czy przekleństwo? Czy lepiej ma ten kto umie jak to określiła sprawić, że ślepy zobaczy ślepotę w Twoich oczach. Czy ten kogo serce takiego wzroku nie pozwoli stworzyć? Ja dziś mówię można zazdrościć ale oślepionemu, który patrzy na ślepego, który oślepł od patrzenia na oślepionego...
Kolejna noc z głową w chmurach i myślami wędrującymi daleko na zachód...
Dobranoc.

oceń
3
0

komentarze (7) | dodaj komentarz

no i KONIEC...

wtorek, 08 czerwca 2010 22:36

Znów nadszedł nowy okres w moim życiu i czas zakończyć etem pisania tego bloga. Ci, którzy są ze mną od początku wiedzą, że nie przestanę pisać. Jednak tym razem zmienił się adres bloga. Wszyscy Ci, którzy chcą dalej zaglądać w moje zazwyczaj marudzące wpisy zapraszam na nowy blog. GG macie jak ktoś chce niech zapyta...

Dziękuję tym, którzy tak długo tu bywali...

 


oceń
3
0

komentarze (6) | dodaj komentarz

Otwórz oczy

sobota, 29 maja 2010 22:38

zwi,iżWnb h wć iżymglęcei o yewo io inuc uciąą wc wyconśTnlżi 

 

 


oceń
4
0

komentarze (8) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


piątek, 26 maja 2017

Licznik odwiedzin:  27 320  

Kalendarz

« maj »
pn wt śr cz pt sb nd
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Galerie

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

O moim bloogu

Jestem jaki jestem. Tak najprościej jest mi zdefiniować siebie. Bardzo uczuciowy, bardzo ufny, kochający wciąż jednego mężczyznę, samotny, umiejący dbać o innych a nie potrafiący dbać o siebie. 22 let...

więcej...

Jestem jaki jestem. Tak najprościej jest mi zdefiniować siebie. Bardzo uczuciowy, bardzo ufny, kochający wciąż jednego mężczyznę, samotny, umiejący dbać o innych a nie potrafiący dbać o siebie. 22 letni chłopak. Kierownik Sklepu. Zbyt nerwowy, impulsywny, straszny zazdrośnik. To chyba cały ja. Ciąg dalszy tego co było... gg 12331625

schowaj...

Statystyki

Odwiedziny: 27320
Wpisy
  • liczba: 91
  • komentarze: 609
Galerie
  • liczba zdjęć: 1
  • komentarze: 1
Bloog istnieje od: 2942 dni

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl